Pazury świnek morskich i królików rosną przez całe życie i nie ścierają się tak skutecznie jak u psów biegających po twardym podłożu. W klatce z trocinami czy sianem końcówki pozostają ostre i z czasem zaczynają się zawijać, wrastać w opuszki albo haczyć o kratki. Zwierzę wtedy kuleje, unika ruchu, a przy dłuższym zaniedbaniu dochodzi do stanów zapalnych. Dlatego pazury trzeba kontrolować co trzy–cztery tygodnie i skracać, gdy tylko słychać charakterystyczne stukanie o podłogę albo końcówka zaczyna skręcać w bok. Warto przy okazji zadbać o całą sierść – zanim sięgniesz po cążki, sprawdź, jak wygląda pielęgnacja chomika, bo wiele zasad dotyczących małych gryzoni przekłada się także na świnki i króliki.

Do obcinania potrzebne są cążki typu gilotynowego albo nożyce z ogranicznikiem, przeznaczone dla małych zwierząt. Ludzkie obcinaczki do paznokci się nie nadają – kruszą płytkę i mogą ją rozłupać wzdłuż. Przydaje się też pilnik, wata i środek dezynfekujący na wypadek, gdyby doszło do nacięcia. Kluczowa jest anatomia pazura: przezroczysta część to martwa płytka, a różowa to miazga z naczyniami i nerwami. U zwierząt o jasnych pazurach miazgę widać pod światło. U ciemnych trzeba obcinać na wyczucie, po milimetrze, i zawsze zostawiać zapas około dwóch milimetrów od miejsca, gdzie kończy się róż. Lepiej skrócić za mało i powtórzyć za tydzień niż ciąć na siłę.

Technika jest prosta, ale wymaga spokoju. Zwierzę trzymaj na kolanach, tyłem do siebie, jedną ręką przytrzymując łapkę, drugą prowadząc cążki. Nie ściskaj kończyny – wystarczy delikatny ucisk, żeby wysunąć palce. Cięcie wykonuj jednym zdecydowanym ruchem, pod kątem prostym do osi pazura, nigdy pod skosem. Po skróceniu zrównaj krawędź pilnikiem, żeby nie została zadra. Jeśli pojawi się krew, przyłóż wacik z środkiem tamującym i daj zwierzęciu chwilę odpoczynku – nie próbuj od razu kończyć reszty łap. Świnki morskie mają dodatkowy pazur na wewnętrznej stronie przedniej łapy, o którym łatwo zapomnieć, a króliki często mają przerośnięty pazur przy kciuku.

Najczęstsze błędy to obcinanie zbyt krótko, brak dobrego oświetlenia, użycie tępych narzędzi i pośpiech przy niespokojnym zwierzęciu. Drugi typowy problem to zaniedbanie regularności – właściciele przypominają sobie o pazurach dopiero, gdy zwierzę zaczyna utykać. Nie obcinaj pazurów zaraz po kąpieli, bo miękka płytka łatwiej się rozwarstwia, i nie próbuj uspokajać zwierzęcia na siłę, jeśli wyraźnie panikuje. Lepiej rozłożyć zabieg na dwie sesje niż ryzykować uraz. Jeśli nie jesteś pewien, gdzie kończy się miazga, poproś o pomoc weterynarza albo doświadczonego hodowcę – jedna wizyta wystarczy, żeby nauczyć się wyczucia i samodzielnie robić to już bez stresu.